Treść głównego artykułu

Abstrakt

Przedmiotem rozważań niniejszego artykułu jest proces rozwijania kompetencji glottodydaktycznej nauczycieli. Przyjęto, w ślad za F. Gruczą, że ma on charakter ciągły i z tego powodu nikt nie jest w stanie opanować kompetencji glottodydaktycznej w pełnym i absolutnym zakresie. Oznacza to, że można jedynie mówić o bardziej lub mniej kompetentnym nauczycielu, natomiast nigdy o nauczycielu, który rozwinął rzeczoną kompetencję w stopniu całkowitym bądź w ogóle jej nie rozwinął. W kontekście rozważań nad procesem rozwijania kompetencji zwrócono jednak uwagę na fakt, że należy ona do dyspozycji wyuczanych, które nauczyciel może nabyć w toku edukacji czy procesu samodoskonalenia.

Słowa kluczowe

nauczyciel kompetencja glottodydaktyczna rozwój kompetencja autonomia proces

Szczegóły artykułu

Jak cytować
Pol, A. (2018). Proces rozwijania kompetencji glottodydaktycznej nauczycieli języków obcych. Teraźniejszość – Człowiek – Edukacja, 21(Specjalny), 101-109. Pobrano z https://insted-tce.pl/ojs/index.php/tce/article/view/221

Referencje

  1. Buliński T., 2002, Człowiek do zrobienia, Wydawnictwo Poznańskie, Poznań.
  2. Czerepaniak-Walczak M. 1997, Aspekty i źródła profesjonalnej refleksji nauczyciela, Edytor, Toruń.
  3. Dylak S., 1995, Wizualizacja w kształceniu nauczycieli, UAM, Poznań.
  4. Grucza B., 1988, Programy kształcenia nauczycieli języków obcych w Polsce, NRD i RFN a kompetencja glottodydaktyczna, [w:] F. Grucza (red.), Problemy kształcenia nauczycieli języków obcych, Wydawnictwo Uniwersytetu Warszawskiego, Warszawa.
  5. Grucza B., 1993, O kształtowaniu kompetencji glottodydaktycznej nauczycieli języków obcych, [w:] F. Grucza (red.), Przyczynki do teorii i metodyki kształcenia nauczycieli języków obcych i tłumaczy w perspektywie wspólnej Europy, Wydawnictwa UW, Warszawa.
  6. Grucza F., 1983, Zum Gegenstand und zur inneren Gliederung der Linguistik und der Glottodidaktik, Kwartalnik Noefilologiczny, nr 3.
  7. Grucza F., 1984, Lingwistyka, lingwistyka stosowana, glottodydaktyka, translatoryka, [w:] Materiały z X Sympozjum Instytutu Lingwistyki Stosowanej, Wydawnictwo Uniwersytetu Warszawskiego, Warszawa.
  8. Grucza F., (red.), 1993, Przyczynki do teorii i metodyki kształcenia nauczycieli języków obcych i tłumaczy w perspektywie wspólnej Europy, Wydawnictwo Uniwersytetu Warszawskiego, Warszawa.
  9. Grucza F., 2000, Kultur aus der Sicht der Angewandten Linguistik, [w:] D.H. Schlosser (red.), Sprache und Kultur, Peter Lang, Frankfurt/ Main.
  10. Kwaśnica R. 1995, Wprowadzenie do myślenia o wspomaganiu nauczycieli w rozwoju, [w:] H. Kwiatkowska,
  11. Lewowicki T. (red.), Studia Pedagogiczne LXI. Z zagadnień pedeutologii i kształcenia nauczycieli, Wydawnictwo Instytutu Technologii Eksploatacji, Warszawa.
  12. Kwaśnica R., 2007, Dwie racjonalności: od filozofii sensu ku pedagogice ogólnej. Wyd. 2, Wydawnictwo Naukowe DSWE TWP, Wrocław.
  13. Kwaśnica R., 2014, Dyskurs edukacyjny po inwazji rozumu instrumentalnego: o potrzebie refleksyjności, Dolnośląska Szkoła Wyższa, Wrocław.
  14. Kwiatkowska H., 1997, Edukacja nauczycieli. Konteksty, kategorie, praktyki, PWN, Warszawa.
  15. Kwiatkowska H., 2008, Pedeutologia, Wydawnictwa Akademickie i Profesjonalne, Warszawa.
  16. Pfeiffer W., 2001, Nauka języków obcych. Od praktyki do praktyki, WAGROS, Poznań.
  17. Płusa P., 1990, Optymalizacja kompetencji w procesie kształcenia i doskonalenia nauczycieli języków obcych. Studium porównawcze i próba modelowania na przykładzie języka francuskiego, Wydawnictwo Uniwersytetu Śląskiego, Katowice.
  18. Schulz R., 1992, Kształcenie dla innowacji pedagogicznych – geneza, sens i zastosowania idei, [w:] idem (red.), Kształcenie dla innowacji pedagogicznych, Uniwersytet Mikołaja Kopernika, Toruń.
  19. Torenc M., 2007, Nauczanie międzykulturowe – implikacje glottodydaktyczne, Oficyna Wydawnicza ATUT, Wrocław.
  20. Zawadzka E., 2004, Nauczyciele języków obcych w dobie przemian, Oficyna Wydawnicza „Impuls”, Kraków.