Treść głównego artykułu

Abstrakt

Zjawiska agresji i przemocy, niezmiennie towarzyszące naszej aktywności komunikacyjnej, przybrały współcześnie jakościowo nową postać – a to za sprawą nowego kształtu naszego zapośredniczonego medialnie świata: za sprawą jego megamedialnego charakteru. Narzędzia teoretyczne transcendentalnej pragmatyki, jako koncepcji fundującej spójny projekt filozofii komunikacji, pozwalają na zdiagnozowanie tych zjawisk jako fundamentalnego zagrożenia dla warunków egzystencji wspólnoty komunikacyjnej. Diagnoza ta – we współbrzmieniu z imperatywami transcendentalno-pragmatycznej etyki współodpowiedzialności – obliguje do bezwzględnego rygoryzmu komunikacyjnego. Nakłada „ekologiczną” wręcz powinność ochrony okaleczanej wspólnoty komunikacyjnej.

Słowa kluczowe

wspólnota komunikacyjna agresja w komunikacji megamedialność racjonalność dyskursywna „powinność ekologiczna”

Szczegóły artykułu

Jak cytować
Sierocka, B. (2018). Okaleczona wspólnota komunikacyjna. Siła agresji w megamedialnym świecie. Teraźniejszość – Człowiek – Edukacja, 21(Specjalny), 29-40. Pobrano z https://insted-tce.pl/ojs/index.php/tce/article/view/171

Referencje

  1. Apel K.-O., 1973, Transformation der Philosophie, Bde 1–2, Suhrkamp, Frankfurt a/M.
  2. Baran S.J., Davis D.K., 2007, Teorie komunikowania masowego, tłum. A. Sadza, Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, Kraków.
  3. Baron R.A., Richardson D. R., 1994, Human Aggression,Plenum Press, New York.
  4. Böhler D., 1985, Rekonstruktive Pragmatik. Von der Bewußtseinsphilosophie zur Kommunikationsreflexion, Neubegründung der praktischen Wissenschaften und Philosophie, Suhrkamp, Frankfurt a/M.
  5. Buss A.H., 1961, The psychology of aggression, Wiley, New York.
  6. Fromm E., 1977, Anatomie der menschlichen Destruktivität, Rowohlt, Reinbek.
  7. Goban-Klas T., 2004, Media i komunikowanie masowe. Teorie i analizy prasy, radia, telewizji i Internetu, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa.
  8. Kuhlm ann W., 1985, Reflexive Letztbegründung. Untersuchungen zur Transzendentalpragmatik, Alber, Freiburg/München.
  9. Lorenz K., 1972, Tak zwano zło, tłum. A.D. Tauszyńska, PIW, Warszawa.
  10. McQuail D., 2007, Teoria komunikowania masowego, tłum. M. Bucholc, A. Szulżycka, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa.
  11. Pinker S., 2015, Zmierzch przemocy. Lepsza strona naszej natury, tłum. T. Bieroń, Zysk i S-ka, Poznań.
  12. Pospieszyl I., 2017, Patologie społeczne, PWN, Warszawa.
  13. Sierocka B., 2003, Krytyka i dyskurs. O transcendentalno-pragmatycznym uprawomocnieniu krytyki filozoficznej, Kraków, Wydawnictwo Aureus, Kraków. Tekst udostępniony również na: http://racjonalnosckomunikacyjna.pl/wokol-antropologii-komunikacji/.
  14. Sierocka B., 2012. Wokół antropologii komunikacji, [w:] Via Communicandi. Prace z Antropologii Komunikacji i Epistemologii Społecznej, Wrocław s. 163–178. Tekst udostępniony również na: http://racjonalnosckomunikacyjna.pl/wokol-antropologii-komunikacji/.
  15. Sierocka B., 2016, Etyka współodpowiedzialności czyli moralność wywiedziona z międzyludzkiej komunikacji, Rocznik Bezpieczeństwa Międzynarodowego, 10 (1), s. 186–196, Wydawnictwo
  16. Naukowe DSW. Tekst udostępniony również na: http://racjonalnosckomunikacyjna.pl/wokol-antropologii-komunikacji/
  17. Wahl K., 2012. Aggression und Gewalt. Ein biologischer, psychologischer und sozialwissenschaftlicher Überblick, Spektrum Akademischer Verlag, Heidelberg.