Treść głównego artykułu

Abstrakt

W artykule zawarto polemikę z takim myśleniem o pedagogice, które – z jednej strony – oczekuje od tej dyscypliny odpowiedzi na pytania o sens ludzkiego życia i pożądany, projektowany obraz świata, a z drugiej – w sytuacji rozczarowania, braku tak określonych odpowiedzi – mówi o słabości i rezygnacji pedagogiki z jej zobowiązania. Autor tekstu, będącego punktem wyjścia do prowadzonej w tym artykule polemiki, proponuje hermeneutyczny namysł nad otwartością pytań, a także zwraca się ku sztuce (literaturze) jako inspiracji pedagogicznej. Dlatego w opracowaniu podjęto zagadnienie interpretacji myśli hermeneutycznej, dotyczącej wątków literackich, etycznych, pedagogicznych.

Słowa kluczowe

pedagogika pytanie hermeneutyka literatura sztuka

Szczegóły artykułu

Jak cytować
Reut, M. (2018). Pedagogika i „pytanie o sens życia”. Teraźniejszość – Człowiek – Edukacja, 21(Specjalny), 17-28. Pobrano z https://insted-tce.pl/ojs/index.php/tce/article/view/169

Referencje

  1. Borges J.L., 1998a, Ars poetica, [w:] idem, Twórca, Prószyński i S-ka, Warszawa.
  2. Borges J.L., 1998b, O ścisłości w nauce, [w:] idem, Twórca, Prószyński i S-ka, Warszawa.
  3. Butor M., 1971, Powieść jako poszukiwanie, tłum. J. Guze, Czytelnik, Warszawa (http://encyklopedia.interia.pl/literatura-swiatowa/newsmichel-butor-powiescfrancuska).
  4. Depta H., 2015, Sztuka pytania – pytania sztuki, Kwartalnik Pedagogiczny, 2(236).
  5. Gadamer H.-G., 1993, Prawda i metoda, tłum. B. Baran, inter esse, Kraków.
  6. Nussbaum M.C., 2004–2005, Antygona Sofoklesa: konflikt, spojrzenie i uproszczenie, tłum. M. Smulewska, Teologia Polityczna, nr 2 (fragment pracy M.C. Nussbaum, The Fragility of Goodness, rozdz. 3, Sophocles’ Antigone: conflict, vision and simplification)
  7. Reut M., 2010, Narracja i tożsamość. Pytanie o „ja” jako problem etyczny i pedagogiczny, Wydawnictwo Naukowe Dolnośląskiej Szkoły Wyższej, Wrocław.
  8. Reut M., 2014, Sokratejskie pytanie, wyobraźnia narracyjna i światowe obywatelstwo, Teraźniejszość – Człowiek – Edukacja, t. 17, nr 2(66).
  9. Ricoeur P., 2003, O sobie samym jako innym, tłum. M. Kowalska, Wydawnictwo Naukowe PWN,
  10. Warszawa.
  11. Ricoeur P., 1992, Ku hermeneutyce krytycznej, tłum. A. Dutka, Pamiętnik Literacki, 83/1, s. 182–192 (przekład wg: P. Ricoeur, Pour une herméneutique critique, [w:] Du Texte à l’action. Essai d’herméneutique, Edition du Seuil, Paris 1986).
  12. Szekspir W., 2003, Hamlet, tłum. J. Paszkowski, Warszawa.
  13. Taylor Ch., 2001, Źródła podmiotowości. Narodziny tożsamości nowoczesnej, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa.
  14. Vernant J.P., 2005, Aux racines de l’homme tragique, rozmowa F. Darge, “Le Monde”, z 14.03.
  15. Wierciński A., 2012, Paula Ricoeura antropologiczna hermeneutyka osoby jako l’homme capable, Analiza i Egzystencja, 19.